۩۞۩  میانــدوآب  ۩۞۩

دلت را بتکان.غصه هايت که ريخت،تو هم همه را فراموش کن.دلت را بتکان.اشتباهایت وقتی افتاد روی زمين،بگذار همان جا بماند،فقط از لابلاي اشباهایت يک تجربه را بيرون بکش،قاب کن و بزن به ديوار دلت... دلت را اگرمحکم تر بتکاني تمام کينه هایت هم مي ريزد و تمام آن غم هاي بزرگ و همه حسرت ها و آرزوهايت... باز هم محکم تراز قبل بتکان.

حالا آرامتر ، آرامتر بتکان تاخاطره هايت نيفتد،تلخ یا شیرین ، چه تفاوت می کند؟خاطره ، خاطره است بايد باشد،بماند...کافی ست؟ نه، هنوز دلت خاک دارد، یک تکان دیگر بس است، تکاندی؟دلت را ببین،چقدر تمیز شد... دلت سبک شد؟.همه چیز ریخت از دلت، همه چیز افتاد و حالا، و حالا تو ماندی و یک دل، یک دل و یک قاب تجربه،یک قاب تجربه و مشتی خاطره، مشتی خاطره و ...

 در آستانه‌ی بهاری دیگر، به خود بیاییم و نیک و عمیق بیندیشیم، به گذشته‌ها برگردیم، ناراحتی‌ها، بغض‌ها و کینه‌ها، کمبودهای عاطفی و نابسامانی‌های روحی، همه ‌و همه را در مقابل دیدگان خود قرار دهیم و ببینیم چه چیزهایی خانه‌ی دل را به مکانی تلخ و سرد مبدل ساخته است؟ خانه‌ی دل باید ساده باشد، صمیمی و آرام، خالی از انواع بغض‌ها و کینه‌ها و سرشار از محبت‌ها و دوست‌داشتن‌ها. خانه‌ی دل باید صاف باشد و صیقلی، گرم باشد و مهربان و درنهایت، خانه‌ی دل باید زیباترین و بانشاط‌ترین جلوه‌های بصری و معنوی را دارا باشد. پس در این بهار دل‌انگیز، هیچ‌کجا برای خانه‌تکانی، مناسب‌تر و واجب‌تر از دل نیست.

عیدتون مبارک