به پاس زیبایی عشق...
اگر کســـــی تــــورا با تــــمام مهــــربانی ات دوســــت نــــداشت دلگـــــیر مبـــــاش که نـــه تو گناهــــکاری و نــــه او …
آنگاه که مـــهر می ورزی مهــــربانی ات تــــو را زیـــبا تریـــن معـــــصوم دنیا میــــکند ، پـــس خـــود را گنـــاه کار مـــبین ….
مـــن عیـــسی نامی را میـــشناسم که ده بیمار را در یــــک روز شفا داد و تـــــنها یکی از آنها ســـپاسش گفت …
من خــــدایی را میشناسم که ابر رحمتــــــش به زمــــــین و زمـــــان باریده ، یــــکی سپاســـــش میگویـــــد و هزاران نفــــر کفر..!
پس مپنــــدار کسانی که عیــــسی و خدایش را ســــپاس نگفتند ، از تو برای مــــهربانی ات قــــدر دانی کنند…!
پس از ناســــپاسی هایشان نـــــرنج و در شـــاد کردن دل هایشان بکوش که با مهـــــربانی روح تو آرام مـــیگیرد،
تو با مهـــــر ورزدیدنت بـــــال و پــــر میگیری ،
خـــــوبی دلیل جاودانگی تو خـــــواهد شد…
پـــــس به راهت ادامه بده دوســــت بدار نه برای اینکه دوستت بدارند…
تو به پاس زیبایی عشق ، عشق بورز و جاودانه باش.
به وبلاگ مياندوآب: زادگاه شهيدان باکري خوش آمديد